Never smile at a crocodile

Hai poucas semanas que comecei a tentar solventar algúns dilemas, e hai poucas semanas que comecei a ler algúns libros, ambalas cousas se mesturan co que vexo e escoito con resultados impredecíbeis.

"There had been times of late when he would have preferred a death by wild horses to the itch of suspicion that had so degraded his joy..."

Hoxe flotando na auga, coa cabeza case que completamente sumerxida decátome de que o único que non se atopa cuberto de líquido son o meu nariz, ollos e boca. Doulle voltas case que tres segundos e atopo o pensamento... gardado no seu sitio, no caixón marcado cun gran C ... Tick-tock-tick-tock ...the croc...

"-Oh, so you've finished dreaming, - said the Cenobite, perusing him as he lay panting on the bare boards. -Good-. She stood up. The tongues fell to the floor, like a rain of slugs. -Now we can begin- she said."

Fames e sedes fanse meirandes con cada día de esforzo; pois tumbar a mente a través do corpo é unha tarefa cuxas recompensas atópanse cheas de tortuosas contrapartidas, e conterse convertíuse agora nun ás pretérito que brilla a milleiros de anos luz da mesa de póker na que se barallan hoxe as miñas opcións.

Hai desculpas que só se poden pedir xusto despois de facer dano, eu non quero facer ningunha das dúas cousas. Tentamos obviar o feito de que ter a boca aberta á beira do Nilo máis dun día á semana e xa perigoso dabondo, cando o máis duro é abrila e dicir algo con sentido, mentres que no camiño de Mefistófeles as cousas volvense feitos simples e directos: agocharse baixo a auga, atopar a configuración de Lemarchand, agardar pola melodía e pola campá.

O que queda por vir descoñezoo por completo, e non ter nada que perder pode servir ata para xustificar que as primeiras e inmotivadas bágoas dun ano que debeu estar cheo delas, roubeillas... quizais... a un crocodilo.

"...She would wait and watch, as she had always watched and waited, hoping that such a puzzle would one day come to her. But if it failed to show itself she would not grieve too deeply, for fear that the mending of broken hearts be a puzzle neither wit nor time had the skill to solve."

----------------

Now playing: Elliot Goldenthal - Claudia's Allegro Agitato
via FoxyTunes

Esperando un eclipse me quedaré entre el sol y mi corazón...

"Un día más me quedaré sentado aquí, en la penumbra de un jardín tan extraño, cae la tarde y me olvidé otra vez... de tomar una determinación..."

E con Bunbury volve todo, unha vez máis. As casualidades son arquitectas dos mellores momentos da miña vida e levan coa escadra e o cartabón ás miñas costas un bo tempo. Falaba do arrecendo de novas Audreys e onde hai fume sempre hai lume.

Fax, Bunbury, Ourense. Nin na peor película da historia collería unha secuencia onde cantar Alicia a alguén que non se chama así, na pranta baixa do rus as 7 da maña, a cambio dalgo, non sexa algo surrealista. A parte romántica sempre é cousa do momento e de de Don Enrique.

Algúns non fomos feitos para estas cousas, para as idas e as voltas que á fín so me deixan a testa máis que asomada, conseguindo que nunha noite esquezan o meu nome, e con todo o demáis feito un cristo.

E para vomitar isto, tanto como para comprendelo sendo parte da nausea, un debera tragar este sandwich musical que suliña o final da queixa.
----------------

Now playing: Radio Futura - La estatua del jardín botánico
Now playing: Bunbury - Alicia
Now playing: Michael Andrews - Gretchen Ross
via FoxyTunes

And all those shadows there are filled up with doubt

Semella xa que o sol vaise indo e deixa case tanta enerxía coma sombras e preguntas detrais. As persoas son un crisol de cousas, cheas de mil variábeis coma esas ecuación non lineais que baten as ás en forma de bolboreta no outro extremo do mundo e chaman por un furacán que pasa por riba do teu castelo de naipes.

Eu acostumo a resumir, pois na melancolía non me collen demasiadas emocións, e tendo a amalgamar todo iso cunha única sensación relacionada coa persoa en cuestión (millóns de conversas despois non teño xeito de explicalo). A impresión final pode ser parcial pero sempre sinxela, é coma cada uno dos trazos dun Picasso un entende todo o que hai detrais de cada liña ainda sen comprender o conxunto. Unha das contrapartidas é que ás veces hai trazos que non son de Picasso e as comparacións.... Hai poucas cousas máis tristes e miserábeis que facer limpeza na galería ou queimar no patio esa gran pira de quixotes descubertos como apócrifos nos que noutrora se puxera tanto interese, dedicación, traballo e paixón... telo intentado é o importante...

...Din que as paixóns xorden sen moita lóxica, analizálas na miña particular mesa de taxidermista é todo o sentido que ten a miña vida. Así cavilaba en qué me leva a sentirme tan preto de Sookie e Bill, falaba con alguén de que o feito de que cada cousa que os separa de todo o demais sexa xusto o que os atrae un ó outro, é cousa común ás relacións humanas.

Namentres vexo o outono e o inverno vir da man, polo corredor cara a miña porta, vou pensando que : "só tres cousas levaría a unha illa deserta e que en mil naufraxios tentaría perdelas"
----------------
Now playing: jace everett - bad things
via FoxyTunes

Nenos no cine

E Namentres o home máis rápido da historia acadaba o ouro en Pekín, caían a modiño ó chan máis das miñas teorías lapidarias, a modiño, ben a modiño...

----------------
Now playing: Marful - Meu pirinho
via FoxyTunes

Y comencé a recuperar...

Este post mudou tantas veces de forma no meu maxín que xa non sei que é o que quere dicir, mais sí sei o que non quere dicir.

Entre as dúas pulseiras que vedes na foto median uns cantos meses. Pensaba tamén eu que dúas persoas diferentes as posuiran, hoxe vexo que eran iguais. Recuperei un chisco dalgo. E atópome desfrutando dos retos e da vida, dabondo como para non ter a necesidade de racionalizalos e poñelos a secar neste recuncho ...nada que perder y algo que ganar si me sale bien... O preguizoso verán que me sauda dende aí fora vai sendo profundamente meu, e despois de firmar o armisticio co sol xa me estou a queimar coma fixen noutrora.

Vémonos cando o sol se vaia...et con molto pensiero indi si svelle

----------------
Now playing: Ivan Ferreiro - Toda la verdad
via FoxyTunes

Velaí a nau capitana...

"...mesmo parece que o barco navega por entre os xelos xigantes que aboian no medio do mar coma illas, penínsulas, continentes enteiros á toa, na procura do paso cobizado entre os dous océanos"

Comezamos o verán, algúns dirán que queda un treito, mais para min comeza hoxe. Vou mercar un novo sol, un deses que non dan calor, deses que so serven de compaña, colgareino do ceo deste 2008 que levo tempo tragando coma un feixe de toxo.

Recollo as nocións clásicas sobre alquimia e os libros sobre laberintos, e neste pote de Gradel comezo a mesturar xa os primeiros elementos tentando repetir tempos estivais pasados á soma dos carballos na montaña lucense, cando aínda soaba algo baixo as miñas costelas. Voltamos ó papel para comezar e co papel penso rematar.

Fría Hortensia senta ó meu carón e ambolos dous escoitamos á rapaza a que por medo non me atrevín a dicirlle o moito que me lembraba a Leonor Watling, namentres vaime contando historias sobre corazóns engulidos por peixes, e sobre o meu avó cando dicía con ese acento cubano tan xeitoso -¡Dale quenque, chico, dale quenque!- e de súpeto, sinto que as cousas estan máis preto do que eu as vexo.

----------------
Now playing: Russian Red - Kiss My Elbow
via FoxyTunes

Pequeño desastre animal

Ordea meu irmán que deixe isto sen escribir, que non perda o tempo, que hai cousas mellores que facer con el, a saber: escorregar entre as fendas destas paredes de cemento, correr a toda velocidade cos ollos pechados pola cidade adiante ouveando coma un can rabioso, coma un can danado. Engade que teño o deber de ceibar os instintos do cadaleito, e deixarme levar...

Sabemos ambolos dous que a confianza sempre me fixo menos aburrido case tanto coma peor persoa. A forza de vontade so se entende con un dos dous, e en canto algún pecha os ollos comezan as coiteladas. O olfacto sen embargo, non engana a ningún dos dous e tralas capas metálicas sinte o arrencendo de novas Audreys dispostas a facer co corazón un nó de cereixa. Coma sempre so un dos dous é quen de desfacelo.

So diferir en cousas que fíren, un salta o outro ten vértixe, un chega outro vaise, un sabe o que quere o outro non sabe querer nada que non veña só, un atrae o outro repele, fai máis duro escoller con cal quedarse.

Comenta o meu irmán que todo o mundo lle da a razón, e eu mesmo estoulla a dar... mais so un dos dous sabe o que facer con ela.

Eu Supoño/Él Sabe que estando preto do cuarto de século as cousas mudaran aínda menos.

"...Iglús, sin Primavera"

----------------
Now playing: Vetusta Morla - Iglús
via FoxyTunes