Was it impossible to float for a while?

Todos os parados temos madeira de filósofos...

Onte entre volta e volta enriba desa almofada que está farta da miña cabeza...volvín a Mera, cando aínda tiña seixos no canto de area... voltei ao xelado de mora, fresa e chocolate que non volvín tomar... voltei ás 6 horas baixo da auga, as mans enrugadas coma as da miña avoa... voltei chegar ás boias e sentar na corda frouxa sobor do horizonte, a pechar a praia, a bañarme só...emerxer e non ver a ninguén máis aló da marxe do mar, voltei....

O peor da doce levedade de estar colocado é que sempre hai un día despois para deixar de estalo, e un pasa de Verdeescuroacasenegro.

A semana deixoume por primeira vez sen ningun culpábel ó que sinalar, se cadra de cando en vez cumpre admitir unha derrota no canto de fuxir maquillando cadáveres.

Volven as náuseas, a dor, volvemos ó mesmo punto, a ter 14 anos, léxico coñecido: pensar menos, distimia, comeduras de coco, xenético, litio e todo á merda...

Dixeronme hai pouco que pode levar ata seis anos atopar o que un quere... Canto nos leva atopar as gañas de querer algo?.

----------------
Now playing: The Gathering - Amity
via FoxyTunes

Der Vorleser

"Während der wochenlangen Gerichtsverhandlung fühlte ich nichts, war mein Gefühl wie betäubt. Ich provozierte es gelegentlich, stellte mir Hanna bei dem, was ihr vorgeworfen wurde, so deutlich vor, wie ich nur konnte, und auch bei dem, was mir das Haar auf ihrem Nacken und das Muttermal auf ihrer Schulter in Erinnerung riefen. Es war, wie wenn die Hand den Arm kneift, der von der Spritze taub ist. Der Arm weiß nicht, daß er von der Hand gekniffen wird, die Hand weiß, daß sie den Arm kneift, und das Gehirn hält beides im ersten Moment nicht auseinander. Aber im zweiten unterscheidet es wieder genau. Vielleicht hat die Hand so fest gekniffen, daß diese Stelle eine Weile lang blaß ist. Dann kehrt das Blut zurück, und die Stelle kriegt wieder Farbe. Aber das Gefühl kehrt darum noch nicht zurück."

A voz humana é o instrumento con maior capacidade de evocar os sentimentos fondos e radicais, dende a nana máis lene e agarimosa ao berro máis arrepiante. A experiencia que alguns libros supoñen mellora e aumenta o seu ton cando é alguén máis quen chos le.

O insomino post-2008 substituíume o REM polo INEM e os ollos se me apegan de día tanto como se me abren de noite. Así déitome escoitando unha nana de capítulo final en alemán e érgome cun saudo a xeito de prólogo na mesma língua. Onte namentres o facía acougado polo silencio e porque non dicilo: abraiado. Ollaba coma nova a queimadura de finais de decembro, e cavilaba en que o maís fermoso do lume e dalo por morto cando se cadra non o está.

----------------
Now playing: Mark Lanegan - Carry Home
via FoxyTunes

"...Ultimamente no tengo corazón..."

E como veu, o fillo de puta marchou. O que se leva consigo endexamais voltará, aquél que fun, tampouco. Unha vez houben rematado o plan intensivo chamado "tira con todo": un biscoito, 2 meses e medio de xira atlántica, momentos musicais: dous discos e un "...mírame soy feliz tu juego me ha dejado así...", flores podres, despedidas, despedidas, despedidas, ¿¿familia??, conquistas inutiles, algún que outro falso bico, e unha pracenteira queimadura por compaixón a piques de rematar decembro, son todo o que me levo do peor ano da miña vida.

Desta vez non hai plan..."Dejarse llevar suena demasiado bien".

----------------

Now playing: Ivan Ferreiro - El viaje de Chihiro
Now playing: Vetusta Morla - Copenhage
Now playing: Vetusta Morla - Año Nuevo
via FoxyTunes

If it's not forever, if it's just tonight

Sair á rúa, lonxe da indiferencia contínua, lonxe dos silencios perturbadores. Sentir a noite fluindo nas veas suplantándote pode ser as veces o máis pobre dos consolos ou o máis delicioso de todos eles...

----------------
Now playing: Kings of Leon - Sex On Fire
via FoxyTunes

Tengo bastante con morder algún pedazo de sueño

Aconséllanme un chisco máis abaixo que sexa paciente pero o tempo sempre corre, porque ultimamente ...duermo en doble fila, e vivo a todo trapo... e estamos xa no mes das celebracións alleas obrigatorias e coido que redundar nos festexos é algo ben monótono e desagradábel, so resta unha cousa (que son dúas) que pedir para cando este fillo de puta remate.

Tomar as curvas a 200 sobre a roda de reposto que gosta de convertilas en egoístas rectas, xa é perigo e valentía dabondo. Polo tanto, pasarei das uvas e dos berros un ano máis e agardarei polo desexo ata o ultimo segundo para que o fillo de puta que virá me deixe cando menos...tener encaje sin perder empaque...

NARRATOR

"And David continued to pray to the Blue Fairy there before him, she who smiled softly, forever...she who welcomed forever. Eventually the floodlights dimmed and died, but David could still see her palely by day, and he still addressed her, in hope. He prayed until all the sea anemones had shriveled and died. He prayed as the ocean froze and the ice encased the caged amphibicopter, and the Blue Fairy too, locking them together where he could still make her out - a blue ghost in ice - always there, always smiling, always awaiting him. Eventually he never moved at all, but his eyes always stayed open, staring ahead forever all through the darkness of each night, and the next day...and the next day... Thus, 2000 years passed by."
----------------
Now playing: Quique González - Hotel Solitarios
via FoxyTunes

Tendría que reconocer que no llevo razón...

Ser responsábel das cousas que un fai na vida é algo que aprendes renunciando a facer moitas outras cousas.

Así cando un deixa de ser responsábel convírtese nun fuxidor que perde todo o aprendido e aprende de todo o renunciado.

Se cadra o corolario é que perder todo é precisamente o comezo de non ser ningunha das dúas cousas. Diferente do que fuches, diferente do que estás sendo, e diferente do que mañá serás...

Cando era cativo as miñas atraccións favoritas eran as que daban voltas, por iso o meu corpo e cerebro están viciados de revolucións por minuto, así o meu sangue dixéronme, non sirve para doar, hai tempo que as miñas mans producen mareos a toda persoa que tocan, e as miñas verbas fuxen dando voltas antes sequera de comezar a soar, quizais por iso semella que falo sempre para a camisa.

O diaño aquel da warner tamén mudaba constantemente de sitio, quizais na procura dalgún lugar onde, se non as persoas cando menos as cousas foran a proba de furacáns...se cadra un paraíso deserto... Prepárase un gran salto ó chou...

...Abriráse unha oficina para damnificados, requírese soamente a Biodramina, o alcohol corre da miña conta...

----------------
Now playing: Lori Meyers - Luces de neón
via FoxyTunes

Timing is crucial

Gustame aínda máis así...malia a guitarra desafinada... e malia torpeza final.