As portas da percepción

A miña contribución ao apaixonante mundo das teimas.

"El 26 de agosto del año pasado salta la noticia. Breve, misteriosa y rotunda: Bunbury cancela la gira por cansancio y disuelve su banda, El Huracán Ambulante, grupo con el que emprendió carrera en solitario hace ocho años tras dejar Héroes del Silencio. Enrique Bunbury ya había anulado sus conciertos en Latinoamérica, pero nadie esperaba un final tan abrupto. Esa tarde de verano, en el concierto en Zuera (Zaragoza), en su tierra, había interpretado ya cinco canciones de su espectáculo El viaje a ninguna parte. Pero en el sexto tema se detiene, se marcha, cancela también la cita del día siguiente en Cambrils (Tarragona). Lo deja todo… Desaparece. El artista de los 4,5 millones de discos (más de tres con Héroes del Silencio, más de uno en solitario) y los mil conciertos se disolvía… No quiso dar explicaciones en público, salvo un breve comunicado que aludía a su agotamiento… Y hasta hoy."


¿Aborrecelo ou amalo?, eu prefiro estar nun punto medio. Non vou facer campaña, de feito moitas veces coincido cos seus detractores, mais penso que sempre ten algo interesante que dicir. Se me obrigasen a decidirme por un disco de todolos que levo escoitado e dos que vou escoitar en toda a miña vida, escollería Pequeño que esconde toda a sinceridade dun disco feito sen esperanza, como se fose esa a derradeira oportunidade de tomar alento.

Sen Bunbury ó único rock intelixente que nos resta é o que destilen os Ferreiro Brothers.

Agardoo de volta con la misma cara y la misma suerte...las mismas ganas de siempre...

Recuperando o tempo perdido a pasos axigantados, semana sabática tralo exame da escola de idiomas aproveitada para adiantar pelis pendentes na miña lista:

Hierro 3-Kim-ki-duk

Unha imaxe vale máis que mil palabras. Non me gusta comentar nada sobre o argumento así que me limitarei a falar das sensacións que evoca.

Poética, sutíl e pura expresión visual. O director sorprendérame xa con Seom (a Illa) e con
Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom(Primavera,verano,outono,inverno e...primavera) dúas grandes películas que abondaban en temas de moito interese para mín, reencarnación, culpa e transición do espírito. Case estudios teolóxicos expresados de xeito sinxelo e visual.


Samaritan Girl-Kim-ki-duk



Rodada no mesmo ano que Hierro 3. Ou non a entendín ou foi un fiasco do director. Limitadísima de guión cuns personaxes incomprensíbeis e falta de mensaxe; se a isto lle sumamos que a edición non permite vela en versión orixinal o resultado é bastante pobre.






Code 46-Michael Winterbottom


Interesante e sobrecolledora fábula sobre a forza dos sentimentos e o valor das lembranzas, nunha sociedade antiutópica na senda de Blade Runner. Fantásticos Tim Robbins (ese 1.96 resulta espectacular nese mundo de espacios pequenos e sintéticos) e Samantha Morton.Un futuro recreado con poucos medios e moitísima elegancia por parte dun Winterbottom inclasificábel e anarka coma sempre ó cal lle sobra talento como para perder o tempo en experimentos tales coma 9 Songs.

Primeira peli da semana con Coldplay na banda sonora.


Garden State(Algo en común)-Zach Braff


Moitos críticos comparan a Braff con Woody Allen, (xudeus, actores, guionistas e directores das súas películas) pero o humor deste resúlta máis ácedo e vital incluso que o do primeiro Allen ( Take the Money and Run...etc). Filme máis que recomendábel, non sería xusto que me puxese a babexar sobre Natalie Portman (We all know), pero confírmome na opinión de que lle favorecen os papeis desequilibrados que xogan a favor da fraxilidade que proxecta.

Segunda película con Coldplay na banda sonora, ademáis dun descubrimento agradábel: Frou Frou .

Wilbur Wants to Kill Himself (Wilbur se quiere suicidar)-Lone Scherfig



Con título espanta-público (seino por experiencia).É o segundo film da directora da aclamada comedia Dögma, Italiano para principiantes. Rodada en "escocés" falanos de personaxes pequenos nun mundo pequeno, das súas frustracións e loitas para sobrelevar o feito de estar vivo cunha mensaxe vitalista. Inesquecíbel a imaxe de Wilbur fronte a tres lemmings disecados nunha vitrina.




Northfork -Michael Polish


Terceiro film dos irmáns Polish tras Jackpot e Twin Falls Idaho. Se xuntáramos o estilo de Wim Wenders e o dos Irmáns Coen o resultado sería Northfork. Un casting de luxo para unha película atípica que ata podería resultar moña para algúns, pero que fai gala dun realismo máxico que faría pensar a Gabo nos irmáns Polish para adaptar dunha vez "Cien años de soledad".






Revisitadas ademais Blow-up, Corazón Salvaxe e Bowling for Columbine puxen o perfecto corolario á finalización da lectura de Haunted.

Agora non sei se agardar por alguén para sufrir Manderlay dobrada ou voltar aos meus tempos de habitante solitario das salas de cine...xa verei.

PD: GRACIAS AO GRAN PAVLO SEÑOR DO AVID, CONDIS DO MPEG-2, E DOS MILES DE XEITOS DE EXPORTACIÓN DE ARQUIVOS por conseguir pasar a DVD certo corto Perpetrado, sentido e sufrido por Iván,Tony,Chamo, Adolfo e un servidor. GRACIAS MIL.


Para os que estades de exames non veñen mal unhas risas:

GOMAESPUMINGLIS 1

GOMAESPUMINGLIS 2